Het is vandaag 15 januari. Tweeënhalve maand geleden werd ik opgepakt door de politie. Drie weken heb ik die novembermaand in de cel doorgebracht. Het lijkt nog zo kort geleden. Zit nog volop in het verwerkingsproces. De opsluiting heeft veel van me gevergd. Maar de tijd tikt door. Iedere dag kijk ik gespannen naar de post. Elke keer weer met angst of er een brief van de politie bij zit. Het CJIB mag mij drie keer per jaar gijzelen. Er zal dan waarschijnlijk eerst een brief van de sterke arm zijn. “U heeft nog één kans uw boete te betalen op het politiebureau.”

In werkelijkheid heb ik natuurlijk helemaal geen kans om de boete te betalen. Ik heb niet genoeg geld om de schuld aan het CJIB te voldoen. Dat dit mede de schuld van het CJIB zélf is, door de torenhoge verhogingen, daar zal ik verder maar niet teveel meer over uitweiden. Het is inmiddels “genoegzaam bekend”.

Ben ik de enige die er de zinloosheid van inziet?

Dus weer terug naar de post. Ik weet helemaal niet zeker of die brief er komt. Ik heb nog geen ervaring met een tweede keer in hechtenis genomen worden. Misschien staan ze op een vroege ochtend weer doodleuk op de stoep. Alles kan. Ik verbaas me nergens meer over.

Dat het moment er aan komt, is een ding dat zeker is. Ik hoef vast niet uit te leggen dat dit stress geeft. Veel stress. Je weet dat het komt, je hebt alleen geen idee wanneer. Een soort uitgestelde executie.

Ondertussen probeer ik de politiek van de zinloosheid te overtuigen. Er zijn kleine stapjes. Het maakt soms moedeloos. Vooral op de momenten dat de postbode in de straat is. Wat helpt het mij om te vechten? Het lijkt dan zo zinloos. Toch ga ik door. Ik vind het te zot voor woorden dat dit geaccepteerd beleid is. Zo zot, dat ik er woorden voor blijf vinden. Het is mijn enige wapen.

Gisteren haalde mijn vrouw de oudste uit school. In de wijk reed veel politie rond. Er was duidelijk iets aan de hand. “Ik ben benieuwd of papa nog thuis is”, zei ze tegen hem. We weten het allemaal. Op een dag komen ze terug. Dan zit ik weer in de cel. En staan zij er weer alleen voor.

 

Vindt u ook dat het CJIB-beleid moet veranderen?
Steun dan de mailactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *