Soms krijg ik een mail van een lezer die zich afvraagt waarom ik mijn verhaal in anonimiteit vertel. Of vraagt een volger wat meer informatie over mijn persoonlijke omstandigheden. Dat zijn terechte vragen. Ik begrijp dat mijn anonimiteit ook twijfel oproept. Heel soms zijn er mensen die mij mijn anonimiteit verwijten. Denken (of vinden) dat ik daarom niet eerlijk ben. Of zuiver handel. Daarom wil toch wat meer vertellen over de beweegredenen. Want ik begrijp dat een anoniem verhaal die twijfel ook oproept.

Het is zeker zo dat mijn anonimiteit voor mij veilig is. Dit gevoel van veiligheid stelt me in staat kwetsbaar te zijn. Ik hoef me niet te schamen voor wat er is gebeurd, want niemand weet tenslotte hoe ik eruit zie, waar ik woon of welke Facebookpagina ik heb. Dit beschermt mijn privacy. Dat zorgt ervoor dat ik open durf te praten over bijvoorbeeld mijn verblijf in de isoleercel, waaraan mijn chronische ziekte, depressie, ten grondslag ligt. Ik vind namelijk dat niet het hele dorp hoeft te weten dat ik aan depressies lijdt. Dat is reden één.

Ik heb ook een gezin, een partner en kinderen. Die wil ik natuurlijk beschermen. Mijn kinderen moeten gewoon naar school kunnen gaan, zonder dat al hun vriendjes en klasgenoten weten dat hun vader in de gevangenis gezeten heeft. Het is voor hen allemaal al ingewikkeld genoeg. Ze mogen zelf beslissen met wie ze erover praten en met wie niet. Dat ik mijn verhaal doe is één, hun leventje moet zo normaal mogelijk doorgaan. Dat geldt natuurlijk ook voor mijn vrouw. Wat heeft zij eraan als ze op haar werk of in de buurtsuper aangesproken of juist aangestaard wordt door al dan niet begrijpende of meelevende derden? Dat is reden twee.

Dan is er de kracht van internet. Waar ik met overtuiging gebruik van maak. Internet is óók een vrijbrief. Als ik de anonimiteit opgeef, komt mijn naam uitgebreid in de zoekmachines terecht. Ik ben op zoek naar werk. Wat als een geïnteresseerde werkgever hier bij voorbaat leest wat er voorgevallen is? Dat maakt de kans om uit de problemen te kruipen vanzelfsprekend er niet gemakkelijk op. Reden drie.

Deze tweet is de reden dat ik mij nu toch voor mijn anonimiteit ‘verantwoord’. Het is natuurlijk een gotspe om te suggereren dat ik niet oprecht zou zijn. Een keuze voor anonimiteit heeft niet per definitie van doen met een gebrek aan oprechtheid. Daarnaast is de vergelijking met de Rijdende Rechter wel erg ver gezocht. Beter was geweest als de vergelijking was getrokken met de mensen die bij mr. Frank Visser aan tafel zaten. Die durfden wel met de kop op t.v..

Dat publiciteit ook een keerzijde heeft, daar houdt de tweep geen rekening mee. Ik kwam in contact met iemand die de publiciteit wél met ‘open vizier’ heeft gezocht. (Overigens is dat iemand anders dan de mensen in het filmpje.) Dat was helemaal niet zo gemakkelijk, niet in de laatste plaats ook niet voor de naaste familie. Zij werden aangesproken op de gijzeling en de oorzaak ervan. Dat geeft weer nieuwe schaamte. Schaamte bij de naasten, zoals ouders en broers en zussen.

Ik bekritiseer niet met een letterlijk open vizier. Maar ik strijd met dat letterlijke open vizier wel met de politiek. Vanzelf dat deze mensen wél weten wie ik ben. Het heeft dus weinig met een gesloten vizier te maken. Mijn verhaal vertel ik oprecht en met een open vizier aan u, de lezers van mijn blog. Wat ik schrijf,daarvan is geen letter verdoezeld of gelogen.

Ik bescherm alleen wél mijn privacy en dat van mijn gezin. Dat is ons goed recht.

Een gedachte over “Open vizier

  1. Ik geef je helemaal gelijk met het beschermen van je identiteit en hoop dat jij je weinig aantrekt van mensen als in de tweet. Van een vriendin hoorde ik al eerder over de idiote verhogingen, dwangmaatregelen en het niet willen meewerken aan betalingsregelingen.
    Heb zelf ook last van chronische depressie en ben blij dat ik mijn betalingen nog altijd tijdig genoeg heb kunnen doen.

    Dus aan de ene kant heel veel begrip voor mensen met betalingsproblemen, maar ik merk tot mijn spijt dat er ergens in mijn hoofd ook nog zoiets zit van: maar dan kan iedereen die niet kan betalen allerlei overtredingen plegen zonder er financieel last van te hebben. Gelukkig zijn de meeste mensen met betalingsproblemen waarschijnlijk niet op die manier ingesteld, maar ik merkte bij mijn vriendin wél dat ze steeds nonchalanter ging denken over geld. Het leek minder waard te worden omdat ze het tóch niet had. Maar ook bij haar het zoeken naar manieren om te kunnen omgaan met alle dreigingen van CJIB en deurwaarders.

    Als laatste: ik weet dat heel veel mensen in betalingsproblemen komen zonder dat ze daar bewust aanleiding toe hebben gegeven. Vind het heel jammer dat “deze maatschappij” mensen verleidt tot het uitgeven van geld (alles moet nieuw) en veel te weinig “opvoedt” tot verantwoord omgaan met geld, goederen, relaties en meer dingen om “zuinig” op te zijn.

    Wens je veel succes in je strijd met het CJIB, maar ook dat je er geestelijk bij overeind blijft.
    Rita.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *