Het was een roerige week. Een week waarin mijn leed verbleekte bij het leed dat anderen is aangedaan. Een week waarin een heel land in angst leefde. Een week waarin wij toekeken, aan de buis gekluisterd, hoe dat land in rouw gedompeld werd. En ik dacht:

Nee, ik ben geen Charlie.

Wie ik wel ben? In ieder geval ook niet één van hen die ruimhartig alle moslims de schuld geven van deze terroristische daad. Ik was veelvuldig op Twitter te vinden, om mijn eigen leed onder de aandacht te brengen. Daar zag ik hoe tweeps veilig achter hun beeldschermen, de meest idiote kreten de wereld in slingeren. Hoe racisme en haat aangewakkerd wordt. Vreselijk.

Nee, ik ben geen Charlie.

Je suis moi-même. Ik ben mezelf. Dat maakt dat ik op mijn manier tegen onrecht protesteer. Dat ik bij het aan de kaak stellen een eigen weg kies. Ik vertel mijn verhaal, omdat dat mag. En omdat u leest. Dat is de enige overeenkomst tussen Charlie en mij.

We zijn allemaal onszelf. Allemaal. Jan, Mark, Anna, Marie, Abdoel, Fatima. Allemaal zijn we mens. We zijn niet in hokjes te stoppen. Geloof jij in Allah? Oh, dan ben je een terrorist. Zit jij in de cel omdat je boetes niet hebt betaald? Eigen schuld. Nee, zo werkt dat niet.

Cartoonisten vertellen. Ik doe dat ook. Dat is de enige overeenkomst. Het verschil is veel groter. Ik hoef niet te vrezen voor mijn leven. Zij deden dat wel. Ik vertel mijn verhaal in vrijheid. Ook als ik straks weer vastzit. Zij zijn dood.

Je suis. Dit is mijn verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *