Over je ervaringen schrijven is één ding. Dat doen heel veel mensen. Het op papier toevertrouwen van ingrijpende momenten in je leven, is goed voor je. Het helpt je. Een soort therapie. Je verhaal delen met anderen, dat is veel ingrijpender. Het gaat veel verder dan de vertrouwelijke relatie met de papieren therapeut.

Ik heb niet heel lang getwijfeld. Ik wilde mijn ervaringen delen. Ik weet dat meer mensen in de cel belanden. Ik ben daar niet alleen in. Alleen lees er je haast nooit iets over. Bijna niemand vertelt zijn verhaal. Ik begrijp dat wel. Schaamte is overweldigend. Als je in de cel belandt, ben je een crimineel. Zo ervaar je dat.

Ja, mijn schaamte was overweldigend. Maar al heel snel nadat ik mijn verhaal naar buiten bracht, kwam er de zacht helende pleister van meeleven overheen. Dat is ook overweldigend. Genezend.

Van alle kanten komen er reacties binnen. Wildvreemde mensen die mij hun hulp aanbieden. Meelezen, meedenken, meehelpen, meedoen. Ik wist niet dat dit bestond. Het bestaat.

Meelezen. De webstatistiek vertelt dat mijn verhaal gelezen wordt. Van begin tot eind. Dat ik gehoord wordt. Dat wat ik vertel, begrepen wordt. De boodschap komt over.

Meedenken. Zo kwam het idee van een e-book. Druk mee bezig. Met kleine stapjes komt het idee tot uitvoering. Op een dag zal het er zijn.

Meehelpen. Tientallen mensen, die mij niet kennen maar contact opnamen. Omdat het hen raakt. Ik wil je helpen. Zeg het als ik iets voor je kan doen. Ik wil graag wat doneren, zodat je de kosten te dekken. Om een stukje af te betalen.

Meedoen. Het idee van de mailactie. Want ik ben niet de enige die dit meemaakt. Dit verhaal is ook de realiteit van anderen. Handtekeningen worden gezet, de politiek wakker geschud.

De donatieknop, sinds gisteren op de website, ik heb er wekenlang over nagedacht. Met veel mensen over gesproken. Ik vind het moeilijk om van vreemden zomaar geld te krijgen. Hoe moet ik dat allemaal verantwoorden? Ik ben kwetsbaar. Mijn schaamte is niet helemaal weggepoetst.

Toch nam ik gisteren de beslissing. Wie ben ik, om een helpende hand niet te aanvaarden? Wie ben ik, om tegen deze lieve mensen te zeggen dat ik die hulp niet wil? Toen ik mijn blog ‘Je suis moi-même‘ schreef, wist ik het. Ik ben. Dit is mijn situatie. Maar ik sta niet alleen. Ik aanvaard. Ook de hulp die ik krijg.

Daarom de donatieknop. Ik ga er verder geen reclame voor maken. Het gaat niet om het geld, maar om het vertellen van mijn verhaal. Het gaat om de verandering van een onredelijk, onrechtmatig systeem. Dat blijft het doel. Wel wil ik deze ‘verantwoording’ afleggen. De uitgestoken handen neem ik van harte aan. Want ook een donatie, hoe klein ook, helpt mij het groter doel te bereiken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *